در تعبیر روزمره مردم، فاصله زمانی بین وقوع عقد نکاح تا شروع زندگی مشترک زوجین دوران عقد گفته می شود و ما هم به تبعیت از مردم و در جواب سوال از این اصطلاح استفاده می کنیم اگرچه که از لحاظ قانونی دوران عقد معنایی ندارد چون به محض وقوع عقد نکاح به زوجیت و حقوق و تکالیف برای زوجین به وجود می آید.
اما در جواب سوال نفقه در دوران عقد، باید گفت که چند فرض متصور است: از زبان وکیل خانواده و طلاق توافقی بخوانید:
1- زن دوشیزه است و تمایل به استفاده از حق حبس دارد: به این معنی که زوجه باکره می تواند در جواب تمکین شوهر، بگوید که تا تمام مهریه پرداخت نشود تمکین نمی کنم در این حالت به تجویز ماده 1085 قانون مدنی زوجه علی رغم عدم تمکین استحقاق دریافت نفقه دارد.
2- زوجه حاضر به تمکین است اما زوج منزل مشترک ، وسایل و اثاث مورد نیاز شروع زندگی مشترک را فراهم نکرده است بدیهی است که بایستی نفقه در دوران عقد را پرداخت نماید.
3- زوجه اگر بتواند ثابت کند حسب ماده 1127 قانون مدنی شوهر بیماری مقاربتی دارد می تواند از او تمکین خاص نکند و در عین حال نفقه دریافت کند همچنین بر طبق ماده 1115 قانون مدنی اگر زوجه بتواند ثابت کند که بودن او با شوهر در یک منزل موجب خوف ، ضرر بدنی، مالی و شرافتی است می تواند تمکین نکند و نفقه هم دریافت کند.
4- اما مورد شایع اینکه عقد نکاح دائم بین زوجین منعقد شده است و زوجین جوان و خانواده ها زمانی را برای شروع زندگی مشترک تعیین کرده اند. همانطور که می دانید بسیار این موضوع مرسوم است. بدیهی است که طرفین در اکثر موارد شرایط شروع زندگی مشترک را ندارند. زوجه در صدد تهیه جهیزیه است و زوج در تکاپوی تهیه مسکن و برگزاری مراسم عروسی. در این موارد رویه دادگاه های تجدید نظر استان تهران این است که زوجه را در این مدت مستحق نفقه نمی دانند و معمولا دادخواست مطالبه نفقه معوقه زن را در ایام عقد با توجه به توافق طرفین بر موعد مشخص برای شروع زندگی مشترک را رد می کنند مگر اینکه از تاریخ مذکور گذشته باشد، یا اینکه شرطی خلاف آن شده باشد.
